Uzun Metraj

Her şeyden önce, basın bölümünden çıkmayıp, bütün konseri gölge altında sahneye 600 metre uzaklıkta izledikten sonra "şöyle mükemmel festivaldi, böyle süperdi, öbür türlü bambaşkaydı" övgüleri ile yıkama yağlama yapan "hesapta" yazar arkadaşlarımın hepsini buradan ayrı ayrı selamlamak istiyorum. İnsan içine karışmadan festival yazısı yazmanın tadı bambaşka olsa gerek.

1992 yılıydı... Daha çocuktuk o hayatımıza girdiğinde... Gerçi o da çok büyük sayılmazdı. "Kıl oldum abi" diye diye dolanıp duruyordu. Bu şarkı yüzünden babam gibi ona kıl olanlar da çoktu. Ama daha o çocuk aklımla bile bacaklarını sağa-sola kaldırarak dans eden bu ufak tefek adamın; Türkiye'de büyük bir çığır açacağını hissedebiliyordum. Derken birbiri ardına patlayan hitler, milyonlarca insanın aşk hayatına tanıklık eden slow şarkılar ortalığı kasıp kavurdu.

   80'lerde, rock ve metal dinlemeye başladığımızda, bu günleri hayal bile edemezdik.

Aslında bu yıl Örovizyon yazısı düşünmüyordum. Pası Osman’a atmıştım, o topu taca gönderdi:

Eurovision 2010 kapıya dayandı. Aylar öncesiyle şimdiki durumu karşılaştırdığımızda önümüzde apayrı iki tablo görünmekte. Eurovision’da ülkemizi temsil edecek ekip olarak Manga’yı duyduğumuzda çoğumuzun çok olumlu karşıladığını hatta ileri gidip Manga’nın Eurovision’a bir beden büyük geldiğini dahi söyleyenlerimiz olduğuna şahitlik ettik. Bir de şimdiki tabloya baktığımızda çoğumuzun bir an önce olsa da bitse dediği bir durumdan bahsedebiliriz. Peki, ne oldu da umudumuzu yeşerten Manga ve Eurovision ilişkisi böylesi karamsar bir noktaya geldi?

Eurovision kimin müziği en iyi yarışması değildir. Belki vakti zamanında öyleydi ama şu anda geldiği konum siyasi-coğrafi tercihlerin ağırlığını koyduğu, müziğin kalitesinin ve içeriğinin ikinci plana itildiği bir organizasyona dönüşmüştür.

Büyük bir özveri ile hazırlanan, maNga’nın farklılığını ve müziğinde hiçbir sınır olmadığını gösteren “Şehr-i Hüzün” albümü, 15 Nisan 2009 tarihinde GRGDN & Sony Music etiketiyle raflardaki yerini aldı.

“Bir konser haberinden yazı olur mu?” diye sordum Devrim’e... “Böyle bir kadro aynı anda sahne alırsa, yazı değil, kitap olur kitap!” karşılığını aldım…