Uzun Metraj

Multithumb found errors on this page:

There was a problem loading image /home/asmodeus/public_html/portal/mambots/editors/fckeditor/editor/images/smiley/msn/teeth_smile.gif

Her şeyden önce birçok insanın dikkatini çeken bir yarışmaya katılmış olmak önemliydi. Kazanmış olmak o zaman için bizleri mutlu etti ancak kimse birinci oldu diye başarıya kolayca ulaştırılmaz. O yarışmanın ödülleri arasında büyük bir Türkiye turnesine çıkmak yoktu. Bizi turneye davet etmelerinin sebebi birinci olmamız da değildi, sahnede olmamız ve insanlara ulaşmamız gerektiğini düşünmeleriydi. Bunu söylememizin asıl sebebi de bu gibi yarışmalarda sadece kazananların değil, tüm katılımcıların çok güzel işler yaptıklarını ve ödül almasalar da kendileri yaptıkları işe inanıyorlarsa bir şekilde hedeflerini gerçekleştirebileceklerini düşünmemizdir. Bizim için albümü çıkarmadan önce Türkiye'nin bir çok yerinde şarkılarımızı canlı canlı çalma fırsatı doğurdu. Bence asıl olay o turnede yaşadıklarımız ve arkasından gelen zorlu albüm süreciydi. Sonuçta ortada hiçbir şey yokken tek başımıza zor bir işe kalkıştık ve her şey zamanla, çalışarak oldu. Bir anda büyük bir çıkış yakaladığımızı söyleyemeyiz. Aksine yavaş yavaş ve emin bir çıkışın hala sürdüğünü söyleyebiliriz.

 

 

Tabi ki bizler çocukken ilk Rock müzik dinlediğimizde bize çok uzak gelen hayallerdi. Grubun hedeflerine çok büyük katkıları yok belki ama büyük mutluluklar verdiğini söyleyebiliriz. Özellikle aralarında yıllardır severek dinlediğiniz isimler varsa. Bence asıl önemli olan bunları Türkiye'de değil, tüm dünyanın gözü önünde gerçekleştirebilmek. O isimlerden birisi olabilmek. Ama bunlar için daha çok zaman var. Daha doğrusu önce burada yapmamız gereken çok şey var.

 

Olmaması saçma olurdu zaten. Sonuçta ne kadar sevilirse sevilsin, bizim aynı albümden birkaç tane daha yapmamız söz konusu olamaz. Hepsinin kendine öz güzellikleri ve özel yanları olmalı. Çünkü yaşadığımız her dakika diğerinden farklı. Hal böyle olunca hislerimiz de, hayata bakışımız da değişiyor. Y.O.K. albümü daha çok lise yıllarında yazılmış şarkıların, elimizden geldiği kadar güzel bir şekilde dinleyiciye ulaştırılması amacındaydı. Birde o yıllarda etkilendiğimiz müziklerden izler taşıyor. Kimisinin Türkiye'de eksikliğini yaşıyor ve bu eksiği bir gidermek istiyorduk. Ama 2005 yılıydı ve o zamandan sonra birşeylerin değişmesi gerekiyordu. Katil Dans'ın bu anlamda daha özgün ve Çilekeş'in gerçek kimliğine yakın olduğunu söylememiz gerek. İlk albüm kadar kolay dinlenen bir albüm değil, tavır olarak daha karmaşık ve daha agresif. Bu da Türkiye'de herkesin kulağına hoş gelmeyen, ancak ilgilenenlerin daha çok benimseyeceği bir albüm olmasını sağladı. Sözleri daha cesurca yazılmış ve insani yönden rahatsızlıklarımızı daha iyi dile getirebildiğimiz, daha olgun ve biraz iğneleyici bir albüm oldu.

 

D-Gelecek için müziğiniz açısından ne gibi planlarınız var? Beş yıl içinde kendinizi nerede görüyorsunuz?

 

İnsan sürekli gelişiyor ve yıllar sonra, şimdi koyduğu hedeflerin bile yetersiz olduğunu düşünebiliyor. O yüzden her şeyi zamana bırakmak ve her zaman kendi keyif alacağın şeyi yapmak lazım. Bizim öncelikli amacımız, bu müziği popüler bir şekle sokmak değil, popüler olanı değiştirmek. .Herkesin beğenmesi gerekmiyor, ancak malesef Türkiye'nin büyük bir kesimi tarafından müzik, sadece fon müziği olarak kulanılıyor. Biz yalnızca bu işe hayatını ve kalbini koyan herkese, biraz daha fazla kulak verilmesini istiyoruz. Bu nedenle hep içimizden geldiği gibi müzik yapmayı ve bunu en iyi şekilde insanlara ulaştırabilmeyi, böylelikle bizden sonra gelecek müzisyenlere de daha rahat bir ortam sağlayabilmeyi amaçlıyoruz.

 

Eğer herkes kendi içindekileri samimiyetle döküyorsa, zaten herkes birbirinden farklıdır. Birbirine benzeyen duygular olabilir ancak herkesin kendine özgü tavırları var. Bu nedenle şöyle farklıyız, böyle farklıyız diyemem. Kendi müziğimizi yapmak ile uğraşıyoruz. Belki de farkı yaratan bizlerden çok bizi dinleyen arkadaslarımız

 

Kendi müziğini, inanarak ve yalan dolan olmadan yapan herkese saygı duyuyoruz. Bu nedenle arada saymayı unuttuğumuz isimler kırılabilirler. O yüzden hiç bulaşmayalım

 

Sanırım Honduras'ta tek başımıza stadyum konseri vermek. 15 bin kişi vardı ve Türkçe bilmemelerine rağmen şarkılarımızı önceden dinleyip gelmişlerdi ve söylemeye çalışanlar vardı :) İnanılmaz bir deneyimdi.