Daha önce Stephen King'in Düşler ve Karabasanlar'ını okumuştum. Bu kitap da ilk kez 1992'de yayınlanmış bir öykü derlemesiydi ve gerçekten çok beğenmiştim. Yani King'in kısa öykü konusunda başarılı olduğunu düşünüyorum. Ancak Karanlık Çökünce'deki öykülerin çoğu vasat -ve hatta sıkıcıydı.
Karanlık Çökünce 13 kısa öyküden oluşuyor (bu sayı kasıtlı mı seçilmiş diye düşündüm doğrusu) . Bunlardan en iyi olanlar, Willa, Koşa Koşa, Harvey'nin Rüyası, ve N.. Geri kalanlarını okumasam da bir şey kaybetmiş olmazdım. Willa'da ölümden sonra ne olduğu konusunda ilginç bir bakış açısı sunuyor King. Geçirdikleri tren kazasından sonra ıssız bir istasyonda bekleyen bir grup insan trenin asla gelmeyeceğini kabul etmekte zorlanıyor. Kitabın ilk öyküsü olan Willa başlangıç için umut vericiydi. Koşa Koşa ise başlarda biraz durgun olsa da heyecanı gittikçe artan bir öykü. Bebeğini kaybettikten sonra kendini koşmaya veren Emily bir gün bir evin bahçe kapısından içeri bakar ve görmemesi gereken bir şey görür. Bundan sonra ise hayatı için koşması gerekecektir. Harvey'nin Rüyası, bir anne-babanın yaşayabileceği en korkunç kabusun habercisi çok kısa bir öykü. Ve benim en çok beğendiğim öykü olan N., obsesif-kompulsif bozukluk ve gerçeklik arasında gidip gelen bir hasta, ve o hastanın anlattıklarından gittikçe daha fazla etkilenen bir psikiyatrist'ın notları ve mektuplardan oluşuyor. N. gerçekten de hep hatırlayacağım tüyler ürpertici bir öykü. Bu dörtlü dışındaki öyküler Stephen King'in en iyileri içinde yer almıyor.
Açıkçası diğer King hayranlarının bu kitap hakkında ne düşündüğünü merak ediyorum. "Stephen King geri döndü" gibi sözler görünce, keşke dönmeseydi diye düşünmeden edemiyorum.
